Ik was 33 weken in verwachting en had nog 1 week te gaan tot mijn verlof, ook die zou heel anders uitpakken dan ik van te voren had kunnen bedenken. Toen wij uit elkaar gingen, stortte mijn wereld letterlijk in en opeens zouden wij geen gezin meer vormen en werd het alleenstaande moederschap mij zo in mijn schoot geworpen. Door alle stress vanwege de relatiebreuk en de verbouwing liet onze zoon behoorlijk lang op zich wachten.

Uiteindelijk werd ik ingeleid met 41+5 dagen in mijn eigen ziekenhuis. Ik werk namelijk al sinds 2010 als operatieassistent op de operatiekamer in Den Helder. Na een langdurige bevalling, waarbij ik mij totaal niet gesteund voelde of gezien, eindigde mijn bevalling in een spoedkeizersnede. Wat een opluchting was dat voor mij, hoe gek dat misschien ook klinkt. Eindelijk wat vertrouwds om mij heen en ik wist precies wat mij te wachten stond. Ik moest onder narcose en heb de geboorte van mijn zoon niet mee kunnen maken, maar dat vond ik achteraf gezien niet zo heel erg. Aangezien mijn kleintje niet heel fraai ter wereld is gekomen om het zo even zacht uit te drukken.

Maar hij was er! Gelukkig gezond en wel, waar ik nog elke dag dankbaar voor ben. 

En dan, het herstel na een bevalling van ruim 24 uur en een spoedkeizersnede viel mij ontzettend zwaar. De combinatie van een lichaam en geest volledig in de kreukels waren pittig, waar nog bij komt dat je je nog slechter voelt omdat je voor je gevoel niet alles kan doen met je kindje die net geboren is.

Ook al waren de verpleegkundige van de kraamafdeling heel aardig en lief, ik voelde mijn erg alleen en heb ontzettend veel gehuild in die dagen in het ziekenhuis. De vader van mijn zoontje was er wel, maar dat voelde natuurlijk allemaal heel anders en onwerkelijk aan.

Na 3 dagen mochten we het ziekenhuis verlaten en hebben mijn zoon en ik de eerste 3 maanden bij mijn ouders ingewoond. Ons huis was verre van af en ik kon wel wat hulp gebruiken. Gelukkig had ik een hele fijne kraamhulp die mij er de eerste week echt doorheen heeft gesleept. Ik viel namelijk van de ene verbazing in de ander. Ik dacht mijzelf goed te hebben voorbereid door het lezen van boeken en  het volgen van zwangerschapsyoga, maar ach de kraamtijd dat zou vast allemaal wel goed komen. Nou niets was minder waar, nooit geweten dat borstvoeding zo ontzettend pittig kan zijn, newborns echt niet zoveel slapen als er altijd gezegd wordt en zeker niet alleen huilen wanneer ze honger hebben of een vieze luier. En wat was dat met al dat zweten en dat ik bij het eerste huiltje zowat tegen het plafond aan zat van de adrenaline? Nog nooit van andere moeders gehoord! Nu was mijn mentale toestand verre van ideaal maar ook al is dat wel zo, dan nog gebeurd er zoveel in je systeem, je bent nooit meer dezelfde persoon die je was voordat je moeder werd. Mentaal, fysiek, hormonaal en zelfs energetisch ben je gewoon veranderd. De eerste 2 weken na een keizersnede bevalling vond ik heel erg pittig qua pijn, slapen, beperkte mobiliteit maar met name het gevoel van tekort schieten tegenover je pasgeboren baby. Je wilt alles zo graag meteen zelf doen maar dat lukt gewoon soms niet en dat is iets wat ECHT beter wordt na die eerste dagen.

Na deze hele reis door het moederschap, wilde IK iets kunnen betekenen voor andere moeders. Zo is het idee ontstaan om voor mijzelf te beginnen in 2023. Nu 2 jaar later ligt mijn focus op het voorbereiden van moeders op een keizersnede maar ook vooral om moeders te helpen met klachten rondom hun keizersnedelitteken. Hier is ontzettend weinig kennis en aandacht voor en dat kan anders! Juist omdat ikzelf ook nog op de operatiekamer werk weet ik wat je te wachten staat en begrijp ik hoe je je voelt na een keizersnede. 

Ik ben hier om jou te helpen.

Liefs, Lau